To w Republice Południowej Afryki zbudowano Toyotę Hilux – obecnie najpoważniejszego kandydata obok MINI All4 Racing do zwycięstwa w Dakarze. To w RPA narodzili się off-roaderzy tej miary co Giniel De Villiers czy Alfie Cox.

To RPA wreszcie jest celem lub początkiem wielu terenowych wypraw w głąb Czarnego Kontynentu. Front Runner 4×4, działając w mateczniku off-roadu w bliskim kontakcie z ludźmi, którzy o podróżowaniu w terenie wiedzą wszystko, stworzyła całą paletę akcesoriów 4×4, pozwalających kompleksowo wyposażyć auto wyprawowe.

Oferta firmy obejmuje m.in. bagażniki dachowe do samochodów różnych marek, od Land Roverów i Land Cruiserów po Hummera H3, jak również wiele rodzajów drabinek do wspinania się na dach auta czy torby, w których można bezpiecznie przewozić bagaż.

W sklepie można kupić dodatkowe zbiorniki na wodę i paliwo, skrzynie ładunkowe, sand tracki, uchwyty do kół zapasowych, na kanistry, hi-lifty, a nawet do zamocowania kajaka i… wędki. Nie brakuje również różnorakich przydasiek kempingowych: namiotów dachowych, markiz, stołów i krzeseł, czy choćby ramienia prysznicowego. Można również zażyczyć sobie nieco poważniejszą modernizację auta poprzez montaż osłon podwozia czy kompleksową zabudowę bagażnika.

Wybór jest duży, a na dodatek – jak podkreśla Jacek Iskra, szef Rayo 4×4 – większość akcesoriów dostępna jest od ręki. Przed wyruszeniem w dalekie wojaże warto więc zróbić sobie przystanek na fr4x4.pl.

Myślicie, że wspaniałe podróże trzeba realizować w Ameryce Południowej czy innej Afryce? Otóż nie! Czasem nasza Europa oferuje więcej niż egzotyczne kraje.

Weronika nie jest 2 metrowym Przemkiem Saletą na Harleyu (☺ ) wręcz przeciwnie jest drobną dziewczyną, która po prostu wsiadła na motocykl i przez prawie 2 miesiące zobaczyła i przeżyła więcej niż nie jeden „twardziel”.

Takie podróże i takie podejście Passion4travel zawsze będzie wspierać. Mam nadzieję, że będzie wielu, wielu gości… zapraszam do wysłuchania kobiecej opowieści z wyprawy Riding Across Europe

Wiele osób decyduje się na założenie snorkela do własnej terenówki. O powodach nie ma co teraz pisać bo jeśli ktoś już decyduje się na taki dodatek to albo wie do czego to służy (mam nadzieję) albo przynajmniej wie, że fajnie wygląda (bo wygląda! ). Oczywiście większość z nas zleca taką robotę wyspecjalizowanym serwisom nie zdając sobie tak do końca sprawy z czym taki montaż się łączy.

Niniejszy tekst, zdjęcia i filmy pokazują proces instalacji Safari Snorkela w Toyota Hilux, ale w każdym innym samochodzie wygląda on praktycznie identycznie. Szczególnie polecam filmiki… tylko dla widzów o mocnych nerwach:)  no to zaczynamy…

Przede wszystkim należy przywieźć do garażu snorkel bo jak się tego nie zrobi to nie będzie czego montować.

Ponieważ ja swój dostałem od "serdecznych kolegów" opakowanie było lekko podrasowane!

Pierwszą czynnością garażową jest przyłożenie i przyklejenie taśmą  do błotnika dostarczanego w komplecie szablonu. Trzeba to zrobić precyzyjnie i dokładnie bo jeśli na tym etapie coś pomylimy to kolejne czynności tylko zniszczą samochód a snorkel ni-cholery nie będzie chciał pasować.

Zwaracm uwagę na zdemontowany kierunkowskaz...

Należy także usunąć spinki trzymające nadkole. Będziemy później potrzebować dostępu do wewnętrznej części błotnika. UWAGA: Na 90% spinki się pourywają będą potrzebne nowe!

Kolejnym etapem naszej walki jest zapunktowanie miejsc gdzie później będziemy wiercić otwory.

Zwracam uwagę na fachową postawę majstra z "kiepem w gębie" !

"Twarda mina i kiep" a do tego WIELKI MŁOT ! )))

Przystępujemy do wiercenia tzw. pilotów czyli mniejszych otworów (ca. 6-8mm).

Gdy usuniemy szablon nasz błotnik jest pełen drobnych otworków…

Jeden z nich to pilot, który posłuży do wywiercenia OLBRZYMIEJ DZIURY !

Wiercimy go OTWORNICĄ a nie wycinamy nożycami do blachy !!!

Się kręci !!!

FILM tylko dla twardzieli…

To było podejście pierwsze… jak nam nie wychodzi, to prosimy silniejszego kolegę aby On spróbował !

FILM drugi… także dla widzów o mocnych nerwach !

Następnie rozwiercamy małe otworki do właściwej średnicy... jest ona określona w instrukcji, z tego co pamiętam ca. 18mm

A później obrabiamy ich brzegi pilnikiem aby nie było "zadziorów"

Nasze dzieło zmierza do szczęśliwego końca…

W dużym otworze widać zainstalowaną gumową przejściówkę pomiędzy filtrem powietrza a snorkelem.

No i praca skończona. Po założeniu wszystkiego należy dokładnie skręcić wszystkie cybany (na puszcze filtru powietrza) oraz dokręcić śruby mocujące snorkel do błotnika  - to właśnie dlatego odpinaliśmy nadkole.

Text i foto: M.Gerc & friends

Passion4travel to strona miłośników wszystkiego co pędzone paliwem – czasem jednak warto zrobić wyjątek i spróbować czegoś innegoJ

W majowy długi weekend zamiast jak każdy porządny off-roadowiec walczyć z błotem w Karpatach czy ścigać się na Transgothice postanowiłem sprawdzić siłę własnych (wątłych) mięśni i wraz z synem ruszyliśmy na samotny spływ Wisła.

Nie obyło się bez terenówki... w tle HZJ78

Nie chcieliśmy od razu być tak ambitni jak Marek Kamiński i płynąć od źródeł do ujścia, chcieliśmy jednak wybrać trasę na tyle długą aby zajęło nam to parę dni i dało trochę w kość. Postanowiliśmy zmierzyć się z dystansem 150km z Kazimierza Dolnego (przeprawa promowa) do Warszawy w okolice Trasy Łazienkowskiej (port WTW). Przepłynięcie tej trasy zajęło nam 3,5 dnia ze średnim dystansem dziennym 37 km.

Ponieważ wcześniej nasłuchaliśmy się opowieści, że na wodzie nie spotkamy żywego ducha, że przy brzegach nie ma żadnych sklepów, a nasze dotychczasowe doświadczenia podróżnicze bazowały głównie na wyprawach 4×4 potraktowaliśmy tą trasę jak obóz survivalowy. Chcieliśmy być przez minimum 5 dni być absolutnie samowystarczalni i niezależni od zewnętrznej pomocy.

Teraz, gdy wróciliśmy uważam że trochę przesadziliśmy ale była to fajna zabawa do skonała okazja aby sprawdzić trochę sprzętu którego w innych okolicznościach pewnie byśmy nie mieli okazji przetestować.

Po pierwsze; zdecydowaliśmy się na picie wody z rzeki! Oczywiście nie bezpośrednio, ale jednak. Aby móc to bezpiecznie robić przed spływem zaopatrzyłem się w filtr do wody Katadyn Hiker Pro. Małe poręczne urządzenie, które filtruje 99% bakterii a dzięki wsadowi z węgla aktywnego pochłania także zanieczyszczenia chemiczne (dużą ich część).

Wnioski? Działa! Woda w Wiśle niestety czysta nie jest… może nie jest to ten sam syf co 15 lat temu ale do górskiego strumienia dużo jej brakuje. Bardzo dużo!!! Po przefiltrowaniu woda była idealnie klarowna, bez jakichkolwiek zapachów, oraz jakiegokolwiek posmaku. Piliśmy, żyjemy… efektów ubocznych brak:)

Po drugie; zdecydowałem się na sprawdzenie „w boju” osławionych racji żywnościowych MRM produkcji US Army. Mówiąc krótko… rewelacja! Ok, nie jest to może najsmaczniejsze jedzenie pod słońcem ale jest absolutnie akceptowalne. Na pewno lepsze od konserw „no name” jakich pełno jest w polskich GS-ach.

Co by tu wybrać? Wszystko wygląda identycznie... a smakuje inaczej!

Jednak największą ich zaletą jest wygoda użycia. Jedna paczka zapewnia 100% dziennego wyżywienia dla dorosłego faceta. Znajdziemy w niej śniadania (jakieś wafle, krakersy plus pastę typu serowego, albo masło orzechowe, albo pasztet), nieskończoną ilość przekąsek (M&M’sy, guma do żucia, rodzynki, herbatniku), główne danie do podgrzania w specjalnej torebce (coś w stylu fasolki po bretońsku, makaronu pesto, kurczaka z ryżem, etc), deser (np. apple pie) oraz napoje wysoko energetyczne. A wszystko to w jednej paczce która jest wodo-, wstrząso-, gorąco-, zimno- odporna. Pewnie jest także odporna na wybuch atomowy!!!

Po trzecie; chcąc zredukować ilość bagażu zrezygnowaliśmy z namiotu na rzecz hamaków… No i to nie był dobry pomysłJ Znaczy się moje dziecko uważa że był to pomysł GENIEALENY a ja, że TRAGICZNY. Tylko On waży 60kg i ma 160cm, a ja prawie setkę i mam prawie 190cm… On spał w hamaku a ja pod hamakiem. Ale zabawa była przednia dla obu.

Na koniec dwa słowa o samej Wiśle. Faktycznie, jest to absolutnie niebywałe, że w środku dużego Europejskiego kraju jest tak dzika i nieuczęszczana rzeka! Do tego, rzeka, która w niektórych miejscach ma ponad kilometr szerokości. Chyba najfajniejszym doświadczeniem się olbrzymie mielizny, które można spotkać dosłownie na jej środku… płynie się spokojnie, olbrzymimi korytem a nagle kajak ryje w dno, a dookoła woda ma głębokość 15 cm… trzeba wysiadać i ciągnąć go aż do końca mielizny… czasem kilkadziesiąt metrów… super.

Pierwsze kajakowe doświadczenie na Wiśle za nami. Będą kolejne!

Bardzo się cieszę, że na samochodach ekspedycji widniały także naklejki Passion4travel.pl (Marcin)

Fakty o GloBall 2012:
- ponad 2 lata przygotowań;
- 6 samochodów terenowych z ładunkiem piłek i innych darów dla Afryki;
- 12 ludzi, tworzących Najbardziej Nieoficjalną Reprezentację Polski w piłce nożnej;
- 20 Meczów Bardzo Towarzyskich w 20 krajach na trzech kontynentach;
- ponad 20.000 kilometrów lądowej podróży;
- pierwszy etap – mecze na Ukrainie i pierwsze testy ekspedycyjne;
- trzy miesiące fascynującej relacji z podróży, której celem jest lepsze zrozumienie świata,  poznawanie ludzi i ich kultur, a przede wszystkim przekraczanie granic – nie tylko tych międzypaństwowych…
- promujemy Polskę, niesiemy radość, docieramy tam, gdzie inni nie docierają;
- gramy w piłkę, przełamujemy bariery, zwalczamy uprzedzenia;
- piszemy książkę, kręcimy film i robimy zdjęcia – w trakcie podróży i po powrocie pokażemy, jak było!

Wszystko o projekcie społecznym i wyprawie GloBall 2012 na www.globall.pl a wiele relacji na naszej stronie!

Serdecznie zapraszamy do gdańskiego centrum handlowego Manhattan na wystawę zdjęć z ubiegłorocznej edycji rajdu Yekaterina. Był to pierwszy tak długi rajd samochodowy kobiet, który odbył się w czerwcu 2011 roku na trasie Gdańsk-Murmańsk. http://yekaterina.pl/ Wernisaż wystawy odbędzie się w poniedziałek 07.05.2012 o godzinie 18:00.  Do zobaczenia

Termin : 21-28.07.2012

Miejsce: Ukraina – Karpaty, Bieszczady Wschodnie

Wymagania sprzętowe: solidny stan techniczny aut przygotowanych w sposób podstawowy do offroadu ; kompletny sprzęt biwakowy

Koszt wpisowego : 1200 zł / auto  (bez względu na ilość osób) – zapraszamy z dziećmi!

Zobowiązujemy się do: przygotowania atrakcyjnej trasy – układamy warianty tras, sprawdzamy przejezdność, wyznaczamy miejsca obozów, szukamy atrakcji turystycznych, widokowych, historycznych, etnograficznych w trakcie przygotowującego WATHĘ motocyklowego zwiadu na przełomie maja/czerwca, pomocy organizacyjnej – przejście graniczne, kontakty z miejscowymi, pomocy technicznej w razie awarii - ograniczonej sprzętem i miejscem, pamiątowe gadżety – koszulki, naklejki itp

Nie zapewniamy: wyżywienia – te we własnym zakresie – warunki obozowe, noclegów – namioty.

Aby WATAHA ruszyła minimalna ilość aut – 6

Zgłoszenia przyjmujemy mailowo,  potwierdzonej zaliczką – info o nr konta i wysokość zaliczki – przesyłamy zwrotnie po otrzymaniu zgłoszenia. Ilość miejsc ograniczona, decyduje kolejność zgłoszeń.

Więcej info pod nr tel:

Bartek 609 188 574

Marcin 604 784 547

Wojtek 601 666 141

Zapraszamy

NOMAD4x4.pl

„Nasz blog www.thefamilywithoutborders.com otrzymał właśnie tytuł Bloga Roku 2011, przyznawany przez magazyn National Geographic Traveler i National Geographic.

To ogromny sukces, bo podróżnicza konkurencja jest ogromna! To wielka radość, bo okazuje się, że udaje nam się inspirować coraz to więcej ludzi naszym rodzinnym podrozowaniem.To prawdziwy zaszczyt, bo stanęliśmy na jednej scenie z Janiną Ochojską, która w tym roku otrzymała nagrodę Travelera Grand Prix.

Tytuł Bloga Roku przyznawany jest podróżnikowi, który za pomocą bloga najefektowniej przenosi swą podróż przez świat realny do świata wirtualnego.

Cieszymy się, że nasza nocna praca nad tekstami i zdjęciami, gdzieś na plażach Hondurasu, została doceniona!
Martyna Wojciechowska, redaktor naczelna NG, podczas wręczania nagrody, powiedziała: „Jak sami przyznają, nie jest łatwo prowadzić dobrego bloga. No bo jak tu pisać, gdy wokoło tyle się dzieje. – Staramy się jak najwięcej doświadczyć, poczuć, usłyszeć – mówią. Bloga piszą i w wiosce Majów, i na plaży w Belize. Zawsze z humorem i błyskotliwymi uwagami na temat różnych krajów Ameryki Centralnej, po której teraz się przemieszczają. Wszystkim sceptykom przekonanym, że nie można pogodzić pasji globtroterskiej z udanym życiem rodzinnym, polecamy odwiedzenie bloga Anny i Thomasa Albothów, którzy podróżują wraz z dwójką małych dzieci Hanną i Milą, łamiąc przy tym schemat typowej domowej egzystencji.”

Dziękujemy wszystkim przyjaciołom i sponsorom! Firmie Alpinus za sprzęt, dzięki któremu nam w trasie łatwiej, niemieckiemu sklepowi Globetrotter za rzeczy dla dziewczynek, firmie Roemer za foteliki samochodowe (które, w takiej Gwatemali na przykład, budzą sensację), oraz firmie Tula, za wyjątkowo śliczne i wygodne nosidło dla Hani.
W załączniku nasza Rodzina Bez Granic ze statuetką.

pozdrawiamy bardzo serdecznie!

Ania i Tom wraz z Hanią i Milą”

Co decyduje o wygranej lub przegranej? Czy sprzęt jest najważniejszy? Czy siła woli i pragnienie zwycięstwa mogą skompensować braki technologii? Czy zainwestowana kasa zawsze przekłada się na osiągany wynik?

Pytania tego typu można długo wymieniać. W każdym podręczniku survivalu, na każdym filmie o rozbitkach można zobaczyć, że to siła do walki decyduje o ostatecznym przetrwaniu. W sytuacji awaryjnej to nie sprzęt decyduje o losie, lecz chęć do dalszej walki. Często wbrew logice.

Na początku kwietnia br. po raz kolejny miałem możliwość obserwować zmagania zawodników MT Rally na poligonie w Drawsku Pomorskim. Ponieważ na starcie zameldowało się przyszło 160 załóg, konkurujących we wszelkich kategoriach – samochody, motocykle, quady, utv, ciężarówki. Można śmiało powiedzieć, że impreza zebrała wszystkich liczących się zawodników off-roadowych w Polsce. Baza rajdu pękała w szwach od ilości mechaników, wozów serwisowych i wszelkiego możliwego zaplecza technicznego.

„]

Jeden z GRAT'ów [Marcin Łukaszewski - tym razem klasa CC

W kategorii samochodów – mi najbliższej – startowały najsilniejsze maszyny. GRATy, Jeepy na zwolnicach z silnikami HEMI, Mercedesy przygotowane przez niemiecką firmę ORC, Nissan „Monster” Pawła Oleszczaka, Black Tank… wymieniać można by długo. Świadomie nie zagłębiam się w klasy, kto jechał w Cross Country a kto w Sport. Nie ma to teraz specjalnego znaczenia… ważne jest, że to co stało na starcie rajdu spokojnie może konkurować z najsilniejszymi zespołami terenowymi w dowolnym miejscu świata.

Paweł Morawczyński

Gdzieś w tym gąszczu maszyn był dwie, którym z racji osobistych sympatii szczególnie kibicowałem.

Witek „Żaba” Fedorowicz z Pawłem Morawczyńskim jadący starym Range Roverm oraz Piotr Kucz i Michał Matyas jadący Land Roverem Discovery. Oba samochody – na współczesne standardy – lekko zmodyfikowane. Podcięte, z klatkami bezpieczeństwa, wzmocnione półosie, wyciągarki. Żadnych przestrznnych ram, silników od BMW czy HEMI, sekwencyjnych skrzyń biegów. No  dobra, w RR „Żaby” porządne amortyzatory OHLINS. Powiem szczerze, że porównując te konstrukcje z czołówką nie dawałem im dużych szans… już nawet nie na dobre miejsce ale w ogóle na dojechanie do mety. I tu się pomyliłem.

Witek "Żaba"

Żaba z Pawłem to przedstawiciele starej szkoły off-roadowej. Jeszcze z czasów Pomeranii (gdy była jeszcze polska), Żelaznej, Wertepu… chłopaki nauczone, że Gazik niema hamulcy, silnik od Wołgi lub Żuka ledwo ciągnie a wyciągarka elektryczna – o uciągu 3 ton – musi starczyć na cały rajd. Obaj wygrywali te rajdy. Dawali radę. Ale to było 10 lat temu. Jednak ich zacięcie i charaktery pozostały.

Range Rover zrobiony na pickup

Zwykłe LR Disco 300Tdi

Na MT Rally nie ma „mięttkiej gry” wszyscy pędzą ile fabryka dała (choć raczej ile konstruktor włożył do zmoty). W połowie drugiego dnia w RR urywają się amory OHLINS’a. Dalsza jazda jest nie możliwa… załoga nie zalicza kilku punktów kontroli przejazdu i dostaje 6h godzin kary. 6h !!! Samochód o własnych siłach, ledwo dojeżdża do „dziupli” – niby mechanika – w Drawsku, gdzie urwane elementy są spawane. Niestety o montażu profesjonalnego Ohlinsa można zapomnieć. W ich miejsce pojawiają się amory TerraFirma (inaczej mega syf, którego nie wolno zakładać nawet do bulwarówki). Na takim połatanym sprzęcie, załoga rusza do etapu nocnego. Przyjeżdżając do mety obie TerraFirmy są urwane! A Witek i Paweł narzekają na bolące kręgosłupy i obite tyłki. Następuję kolejna reanimacja sprzętu, kolejna wymiana amorów… także na TerraFirma (nie pytajcie proszę skąd ich tyle mieli!) i kolejnego dnia znów ruszają na trasę. W sobotę ok. 14:00, samochodem bujającym się jak galareta dojeżdżają do mety MT Rally. Amory w ogóle nie trzymają:)

Wieczorem z niecierpliwością czekamy na wyniki. Atmosfera w pokoju jest poprawna ale bynajmniej nie rewelacyjna. Wszyscy wiedzą, że straty czasowe są olbrzymie… w końcu jest wynik. 5 miejsce w klasie Sport – na 20 startujących załóg – z czego 12 dotarło do mety. Wszystkie miejsca poprzedzające chłopaków to samochody wielokrotnie mocniejsze.

Druga załoga o której wspomniałem  Piotr Kucz i Michał Matyas ukończyła rajd na 7 miejscu! Czyli w połowie stawki. Jadąc – przypomnijmy – Land Roverem Discovery 300 Tdi (może, powtórzę dwu i półlitrowym dieslem o mocy 117KM) z elektryczną wyciągarką, na zwykłym zawieszeniu. Jechali w tej samej klasie co GRAT’y.

I co? I dało się! Gratulację.

Jaki jest z tego wniosek? Czy sprzęt nie ma znaczenia?

Ma, oczywiście że ma. Ma olbrzymie. Strata Witka „Żaby” i Pawła do zwycięzcy (Roberta Kufal i Domnika Samosiuka) to prawie 10 godzin, strata załogi LR Disco to przeszło 16 godzin. Takich różnic nie zniweluję sama wola walki, to jest motorsport, technologia i budżet ma znaczenie.

Ale… samą technologią i kasą nie da się wygrać. Potrzeba tego czegoś więcej. Tej żądzy walki(*) do samego końca – bo zwycięzcy są na mecie!

Text i foto: Marcin Gerc

PS: (*) Żądza Walki w wykonaniu Witka może być bardzo męcząca dla otocznia:)

M.G. Jacku, zacznijmy od początku – jak zaczęła się Twoja przygoda z quadami?

J.B. Na świecie quady pojawiły się na początku lat osiemdziesiątych, a pierwszego quada wprowadzonego oficjalnie na rynek przez importera w Polsce sprzedałem w 1994, była to właściwie dziecinna zabawka. Co ciekawe kupił go, dla swego – ówcześnie 4 letniego brzdąca – ojciec Andrzeja Chmielewskiego, późniejszego mistrza Polski w wyścigach motocyklowych.

M.G. Ale Twoje zainteresowanie quadami nie wzięło się z przypadku.

Dla mnie pojawienie się quadów to była doskonałą możliwością przedłużenia kariery motocyklisty. W latach ‘80 i na początku ’90 startowałem w zawodach enduro i motocross. Niestety w 1993 uległem bardzo poważnemu wypadkowy w którym totalnie rozwaliłem lewe kolano, w którym pozrywałem wszystkie wiązadła.  Na szpitalnym łóżku z nogą na wyciągu musiałem obiecać żonie, że już nigdy, ale to nigdy nie wsiądę na motocykl – tak zakończył się motocyklowy etap mojego życia. Na szczęście pojawiły się quady i dość łatwo poszło z udowodnieniem żonie, że coś co ma 4 koła to nie motocykl. Zaraz po zakończeniu rehabilitacji zaczynałem się uczyć tym jeździć  i to był początek czegoś nowego, bo nikt ni potrafił mi pokazać jak się quadem posługiwać.

M.G. Przez lata startowałeś w zawodach jedocześnie prowadząc sklep z quadami, motocyklami i akcesoriami, udało Ci się połączyć pasję z zarabianiem na życie. Jaki do tego doszło?.

J.B. Na Targowej kupiłem malutki sklepik w 1989 roku i zaczynałem od sprzedaży kopniaków do Simsona i Komara, ale widząc pierwszy raz quada wiedziałem, że to szansa na zabawę w terenie dla każdego. W 1996 w jakimś czasopiśmie wyczytałem, że najbliższe miejsce gdzie mogę się ścigać to Frankfurt n/Menem. Odbywały się tam mistrzostwa strefy centralnej Niemiec. Długo się nie zastanawiając zapakowałem się z córką do Poloneza, quada na przyczepkę i pojechaliśmy. Na 30-paru zawodników zająłem 7 miejsce. Ten wynik uświadomił mi to, że quady mogą się ścigać na tych samych torach co motocykle wtedy także na dobre połknąłem bakcyla.

M.G. Jesteś jednym z założycieli klubu ATV Polska, jak do tego doszło.

J.B. Lata ‘90 to totalna plaża, nie ma z kim rozmawiać, na dobrą sprawę nie ma nawet z kim jeździć. Pierwsze imprezy z udziałem tak egzotycznych pojazdów jak quady to rajdy na poligonie w Rembertowie organizowane przez Wertep Klub bodajże w październiku 1996 roku. Jednakże tak naprawdę przez całe lata ‘90 zawsze występowaliśmy „przy okazji” motocykli czy samochodów. Byliśmy takim kolorytem na który wszyscy czekali, ale nikt nie brał nas poważnie.

W 2000 roku, na prywatnych terenach w Bieszczadach – ale pod patronatem Ministerstwa Sportu i Turystyki – zorganizowałem imprezę pod nazwą Mr.Quad Trophy i wtedy poznałem Rafała Sonika. Rafałowi przeprawowy (czyli wolny) charakter imprezy do końca nie pasował i zaczęliśmy rozmawiać o problemach naszego środowiska. Tak zrodził się pomysł powołania stowarzyszenia. W 2001 powstaje ATV Polska, tym samym quadowcy zyskują organizację, która mogła być partnerem dla PZMotu a dzięki temu nasze pojazdy zyskały status legalnych w dyscyplinach motocyklowych. Startowałem we wszystkich rodzajach imprez i zawsze jechałem pierwszy z Polski na 12-godzinny wyścig w Ponte de Vaux, Drezno –Wrocław, Croatia Trophy, a w Polsce kilka razy w roku zmagałem się na imprezach przeprawowych nierzadko jadąc bez przerwy nawet 30 godzin.

M.G. Parę lat temu głośno było o Twoich planach udziału w Dakarze. Ostatecznie jednak nie wystartowałeś… co stanęło na przeszkodzie?

J.B. W 2008 roku – dzięki wcześniejszym kontaktom – zostałem zaproszony do teamu Yamaha Holland. Razem z Nimi miałem startować w Dakarze. Przez wiele miesięcy wszystko szło bardzo dobrze. Zacząłem przygotowania fizyczne w klubie Sinnet, mielimy opłacone wpisowe. Niestety w drugiej połowie roku przyszedł światowy kryzys, który najpierw zapukał do Holandii. Niestety Holendrzy woleli skupić się na wspieraniu swoich zawodników niż mnie… szkoda. Tak wyszło.  Rok później w 2009 podczas zmagań Transgothic’e uległem bardzo ciężkiemu wypadkowi – można powiedzieć, że otarłem się śmierć, rozjechał mnie samochód zawodnika jadącego pod prąd rajdu. To zdarzenie niestety definitywnie przekreśliło moje plany startów we wszelkich wymagających zdrowia imprezach.

M.G. Ale to bynajmniej nie powstrzymało Twojej chęci działania.

J.B. Oczywiście, że nie! Teraz całą swoją aktywność przerzuciłem na działalność edukacyjną, organizacyjną na wspieraniu działań legislacyjnych. Piszę artykuły dla Quadzika, jestem członkiem Głównej Komisji Sportu Motocyklowego PZM oraz vice prezesem ATV Polska, biorę udział w pracach zespołu roboczego do sprawa legalnego Offroadu i często służą radą jako instruktor.

MG. Porozmawiajmy jeszcze chwilę o sytuacji quadowców w Polsce. Niestety jest wiele nieprzychylnych Wam głosów mówiących, że quady niszczą lasy a ich użytkownicy nie liczą się z innymi uczestnikami ruch. Gdzie Twoim zdaniem można legalnie uprawiać ten sport ?

J.B. W naszym prawie jest jasno powiedziane, że nie wolno jeździć po lesie, a każda droga czy ścieżka poza drogą publiczną w takim terenie jest dla pojazdów niedostępna. Dlatego naszą pasję można realizować właściwie tylko na specjalnie wyznaczonych torach. Dlatego też, z wielkim zapałem zawsze angażowałem się we wspieranie i organizację wszelkich imprez – MT Rally, Transgothica, itd – to doskonałe miejsca gdzie legalnie można się wyszaleć. Od lat namawiam też do uregulowania statusu rajdów terenowych w interesie uczestników i organizatorów, bo ściganie bez zatwierdzenia przez PZM jest w myśl prawa nielegalne.

M.G. Przez cały czas zwracam się do Ciebie per „Jacku” ale najlepiej charakteryzuje Ciebie twoja ksywka Mr.Quad. Jak ją zyskałeś?

J.B. To zabawna historia. Gdy już trochę jeździłem wraz z grupą znajomych pojechaliśmy na któryś z polskich poligonów. To było chyba Biedrusko. Podczas zawodów towarzyszył mi dziennikarz Polski Zbrojnej Piotrek Bernabiuk, któremu poradziłem, aby przez cały czas podążał dokładnie moim śladem. Zapytał wtedy dlaczego? Skąd wiem jaką wybrać drogę. Nie potrafiłem mu odpowiedzieć, po prostu po latach walki z błotem, czułem teren. Piotrek praktycznie przez cały czas stosował się do tej rady. Raz jednak wybrał inny tor… walnął w kamień schowany pod wodą i złamał rękę.

Gdy odwiedziłem go w szpitalu powiedział, że taki instynkt może mieć tylko Mr.Quad. I tak już zostało.

Tekst: Marcin Gerc

Foto: Archiwum prywatne J.Bujański

Wywiad opublikowany w magazynie Wyprawy4x4